ยิ่งสูง ยิ่งต้องโน้มลงต่ำ ผู้คนจะรู้สึกชื่นชม

ทุกครั้งที่ได้เห็น ยิ่งมีอำนาจมากเท่าไหร่ ยิ่งอยู่สูงเท่าไร

ยิ่งต้องมีความอ่อนน้อมถ่อมตน เท่านั้น ความอ่อนน้อมนี่เอง

จะสามารถถ่วงน้ำหนัก ทำให้เท้าของเราให้ติดดิน

ไม่ลอยขึ้นฟ้าเพราะความลำพองใจ การเห็นคุณค่าของตัวเองนั้นไม่ผิด

แต่อย่าให้มันหลง ถึงขนาดทำให้เรา กลายเป็นคนหลงตัวเอง

เพราะคนหลงตัวเอง ก็คือ คนแพ้ตัวเอง คนที่แพ้ตัวเอง

ก็คือ คนที่แพ้ทุกสิ่งทุกอย่าง ส่งเสริมอัตตาตัวตน ตัวเรา ของเราให้มากขึ้น

เลิกอวดรวย อวดเบ่งในอำนาจ อวดบุญบารมี

คนที่อิ่มในตัวเอง ไม่จำเป็นต้องพูดบอกใครต่อใครว่า

ฉันอิ่ม แต่คนที่ขาดต่างหาก ต้องอวดเพื่อสร้างเกราะกำบัง

ให้คนอื่นไม่รู้ว่าฉันขาด ในทางจิตวิทยาจึงบอกว่า

ใครชอบอวดอะไร ลึกๆคือเคยขาดสิ่งนั้นมาก่อน

ยิ่งอวดมากเท่าไหร่ ในใจจะเหมือน

มีพายุที่ ไม่มีวันสงบสิ้นได้ซักที

เก่งได้ แต่อย่าอวดเก่ง ภูมิใจได้

แต่อย่าให้มาก ถึงขนาดหลงตัวเอง

ยิ่งคิดว่าตัวเองดีเลิศ เท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสสูง

ที่เราจะลืมตัว มากเท่านั้น

เจ้าของบริษัท ยกมือไหว้ลูกน้อง ที่มีอายุมากกว่า

ไม่วางมาด เหมือนเป็นเจ้าชีวิตของพนักงาน

เพราะเชื่อในแนวคิดที่ว่า ยิ่งสูงยิ่งต้องโน้มลงต่ำ ยิ่งเป็นผู้นำ

ยิ่งต้องทำตัวติดดิน เป็นหัวหน้าคน ต้องนั่งในใจ ไม่ใช่นั่งบนหัวคน

ผู้นำนั้นไม่ใช่ คนที่ขึ้นไปอยู่บนที่สูง แล้วชี้นิ้วสั่งลงมา

แต่คือคนที่ลงมา ร่วมลงเดินไปกับลูกน้อง เจ้าของบริษัทที่แท้จริง

ก็ไม่ใช่แค่ คนที่จ่ายเงินให้พนักงาน แต่คือคนที่จ่าย ความรัก

ความเมตตา ให้กับผู้ใต้บังคับบัญชา เพราะเมื่อ

ผู้นำได้ใจผู้ตามไปแล้ว ทุกคนก็พร้อม จะลุยไหนลุยนั่น

ว่าไงว่ากัน ส่วนใครที่เป็นลูกน้อง ของเจ้านายแบบนี้

ก็อย่าทำให้เจ้านาย เสียกำลังใจนะ ตั้งใจทำงาน

ให้สมกับที่มีเจ้านายดีๆ ไม่มีเจ้านาย ลูกน้องก็อยู่ไม่ได้

ไม่มีลูกน้อง เจ้านายก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน ต่างคน

ต่างต้องพึ่งพา อาศัยซึ่งกันและกัน ไม่มีใครเหนือใคร ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน

Cr. ratree wasitsurawong